New Cleaning Protocol For Future 'Search For Life' Missions

ScienceDaily (2009-06-08) -- Scientists have developed a new cleaning protocol for space hardware, such as the scoops of Mars rovers, which could be used on future "search for life" missions on other planets.

Op zich is dit ook weer te linken aan Leven op Mars verbrand? op Kennislink.nl.

Mars - Phoenix

De Phoenix is op Mars druk bezig met bodemonderzoek. Dat ondanks al het testen van te voren, toch niet alles helemaal vlekkeloos verloopt, blijkt dan maar weer.

Wat gebeurde er? Een robotarm moest Mars grond in een oven zien te krijgen. Dit zou vrij simpel moeten zijn: de robotarm schept grond op, leegt het schepje boven het klepje wat open schuift en een paar korreltjes Marsgrond in de oven laat vallen, waarna het klepje dicht gaat en de oven zijn werk gaat doen.

Helaas, de grond van Mars blijkt een stuk plakkeriger te zijn dan men dacht. De TEGA (Thermal and Evolved Gas Analyzer) bleef steken. Althans, het klepje. Na enkele keren heen en weer gegaan te zijn bleef de boel steken. Gelukkig is het uiteindelijk goed gekomen en zit er Marsgrond in een oventje.

Dit oventje gaat dan op hoge temperatuur de grond verhitten, waardoor bepaalde stoffen zullen verdampen en er gemeten kan worden of er water in gebonden vorm aanwezig is en andere zaken, zoals kooldioxid, mineralen en andere organische stoffen, zoals methaan. Dit gebeurt met een spectrum analyse

(Bron: NASA)

Invloed van de warme golfstroom op de troposfeer

Dat het klimaat ingewikkeld in elkaar steekt, daar zal iedereen het over eens zijn. Om dit te illustreren, kan er gekeken worden naar de warme Golfstroom. Deze stroom warmer water komt vanuit de Golf van Mexico richting Europa.

In de Noord Atlantische Oceaan is het contrast tussen het koude water en de Golfstroom groot. Op deze scherpe scheidslijn komen dan ook vaker buien voor dan daar iets van verwijdert.

Dit klinkt logisch, maar het is echter vrijwel niet zichtbaar op de modellen die gebruikt worden voor klimaatonderzoek. Het gaat hier over veranderingen die plaatsvinden over afstanden van enkele tientallen kilometers, terwijl de resolutie van de computermodellen niet kleiner is dan 150 kilometer.

Deze scherpe scheidslijn vormt als het ware een muur van warme lucht die diep doordringt in de troposfeer.

De theorie kwam aan het licht doordat men op scherpe satellietbeelden van de NASA op zeer frequente basis een regenband gevormd zag worden, maar dit niet kon terugvinden in computermodellen. Bij een test met een computermodel met wel zo’n scherpe scheidslijn, kon men de regen wel reproduceren, zoals gezien op de satellietbeelden. Als men de scherpte verminderde van de modellen, dan verdween de regen weer.

Huidige voorspellingen zijn verre van ‘exact science’ en het blijft maar de vraag of de volgende generatie supercomputers die verwacht worden in 2009 deze gedetailleerde modellen in kaart zullen kunnen brengen. Als men hogere resoluties bij voorspellingen kan gebruiken, kan men ook weer beter voorspellen.

Eigenlijk is onze kennis over het klimaat en het verloop daarvan heel erg klein. Om wel de boel goed te kunnen snappen is ongelooflijk veel rekenkracht nodig. Veel meer dan er nu is aan supercomputers. Er is ontzettend veel data. Men kan beter hier geld in gaan steken dan in supercomputers die banen van raketten (lees: wapens) kunnen berekenen…

(Bron: DOI: 10.1038/nature06690)